Żywotnikowiec japoński

Wszystkim, znudzonym identycznym i niezmiennym przez cały rok wyglądem żywotników (zwanych także tujami od łacińskiej nazwy rodzaju - Thuja spp.) postaramy się przyjść z odsieczą. Istnieją bowiem rośliny o nieco bardziej atrakcyjnym wyglądzie, które choć nawiązują do tych szpalerowych dominatorów, są jednak czymś więcej.


Wspomnianą drogę „łagodnego przejścia” reprezentuje choćby żywotnikowiec japoński (Thujopsis dolabrata L.f.). Już z daleka wyróżnia się pokrojem, który przy dogodnych warunkach uprawy jest zdecydowanie szerszy i bardziej przysadzisty niż u choćby żywotnika zachodniego. W efekcie, żywotnikowiec często bywa szerszy niż wyższy i przez wiele lat bardziej przypomina krzew niż drzewo, którym jest faktycznie. Bliższa obserwacja pędów, pozwoli nam docenić ich morfologię. Łuski u opisywanego gatunku są zdecydowanie większe (nawet do 8 mm) i silnie błyszczące. To jednak nie koniec atrakcji, gdyż znaczna część z wizualnych walorów kryje się na spodzie pędów. Każdy z nich ozdobiony jest kredowo białym rysunkiem przyjemnie kontrastującym z ciemną zielenią wierzchniej strony. Misterny wzór ukryty niejako przed oczami powierzchownego obserwatora, dostępny zaś tylko dla wtajemniczonych 😉






Żywotnikowiec, zgodnie z nazwą gatunkową (warto zauważyć, że jest to rodzaj monotypowy tj, reprezentowany przez jeden tylko gatunek), pochodzi z Dalekiego Wschodu. Jego ojczyzną jest wyłącznie Japonia, zaś stanowiskiem górskie lasy wyspy Honsiu. W ojczyźnie dorasta nieraz nawet do ponad 30 m wysokości. W Europie, do której trafił w XIX wieku rzadko przekracza zaś kilkanaście, tylko wyjątkowo osiągając 20 m wysokości. Jest bowiem gatunkiem preferującym klimat łagodny, najchętniej morski, cechujący się podwyższoną wilgotnością powietrza oraz umiarkowanymi temperaturami zimy i lata. W uprawie najlepiej rośnie na glebach świeżych, głębokich i zasobnych o przepuszczalny i próchniczym charakterze.





Żywotnikowiec doskonale znosi zacienienie, rosnąc zdrowo pod osłoną wyższych drzew lub np. w przedłużonym ocienieniu powodowanym przez budynki. Jest nie w pełni odporny na mróz i w klimacie naszego kraju może przemarzać. Polecany jest zatem do ogrodów Polski zachodniej i północnej Połączenie jednak cienioznośności i wspomnianej słabości, może naprowadzić nas na uprawę w miejscach zacisznych i osłoniętych. Ten typ użycia żywotnikowca zapewni z pewnością sukces w większości przypadków. Ewentualne uszkodzenia, mające zazwyczaj charakter przebarwień na łuskach (rudości i zbrązowienia) nie szkodzą przy tym samej roślinie, a przemarznięcia całych pędów są z powodzeniem regenerowane. Żywotnikowiec odrasta zwykle bujnie i choć nie tworzy już formy piennej, nadal jest wartym uwagi krzewem ozdobnym. I raczej przeciwnością nadużywanego żywotnika 😜
pstra odmiana 'Variegata' 



odmiana o punktowo żółtych łuskach na wierzchu pędów
i jaśniejszym odcieniu zieleni podstawowej - 'Aurea' 


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Jemioła pospolita

Modrzew europejski

Buk pospolity

Cedr himalajski

Cypryśnik błotny